In navolging van de Amerikaanse bezetters roepen nu ook Nederlandse betogers om een monetaire, economische en politieke revolutie die het welzijn van de mens, maatschappij en aarde weer herstelt. Vanwege de politieke, economische en sociale toestand in ons land demonstreren ze voor vrijheid en gelijkheid waarbij iedereen eerlijke toegang tot de rijkdommen in de wereld en gelijk beslissingsrecht krijgt. De huidige generatie politici, zakenlui en bankiers belemmert in hun ogen gelijkheid, solidariteit, vrijheid, duurzaamheid, ontwikkeling, welvaart en welzijn voor de bevolking. Het huidige monetaire systeem veroorzaakt enorme schulden en een onethische graaicultuur. De werking van ons huidige economische systeem versterkt ongelijkheid en schaarste. De politiek die gevangen zit in schulden en bezuinigen, representeert niet meer de belangen van iedereen. We leven in een wereld waarin alles ondergeschikt is geraakt aan geld en economische groei.

De aanklacht van deze Occupiers maakt ons onaangename bewust van onze overdadige leefstijl. Velen van ons hebben – zonder zich te bekommeren om medeburgers en de publieke zaak – jarenlang gestreefd naar het hoogst haalbare. Teruggetrokken uit het publieke domein maakten wij het ons gerieflijk. De afgelopen decennia hebben wij ons collectief gelaafd aan de geriefelijkheden van de alsmaar uitdijende verzorgingsstaat. Onbedoeld en onwetend hebben wij daarmee ingestemd dat er boven ons een enorme bevoogdende macht is opgetrokken die – naar wij dachten – zorgdraagt voor de verzekering van ons geluk. ‘Een staat die zorgt voor onze veiligheid, voorziet in onze behoefte en plezier, onze belangrijkste zaken regelt en onze bezittingen reguleert. Ja, een monster dat ons bedwelmd, van onze vrijheid beroofd en ons tot een kudde weerloze schapen reduceert waarvan de overheid de herder is’ zoals de Franse politiek filosoof, historicus en staatsman Alexis de Tocqueville (1805-1859) voorzag. In ons verlangen naar steeds meer welvaart hebben we ons geld in handen gegeven van bankiers en zakenlui zodat het voor ons kon groeien. Nu de gevolgen hiervan zichtbaar worden, blijkt dat de dingen die wij ons ten goede dachten zich nu ten kwade tegen ons keren. Ons financiële systeem, dat gebaseerd is op schuld, bood ons veel materiële voorspoed, maar blijkt nu een desastreuze keerzijde te hebben.

‘De primaire oorzaak van lijden en kwaad in de wereld ligt niet in de structuur van de maatschappij of in bepaalde wetten of instituties, maar deze gaat terug op de gevallen natuur van de schepping’ betoogde de schrijver en letterkundige C.S. Lewis (1898-1963). ‘Veel kwaad in de wereld is wellicht inderdaad de schuld van verdorven overheden en corrupte elites. Maar ondanks sociale en politieke omwentelingen, met ontmanteling en omvorming van instituties, is het nooit gelukt om zelfzucht, wreedheid, incompetentie en tirannie uit te roeien. Oude kwalen ondergaan mutaties, nemen nieuwe vormen aan, maar verdwijnen niet zoals uit het verloop van iedere revolutie blijkt.’ Alle inspanningen van Occupy ten spijt is ‘de revolutionaire bewering dat we een eind kunnen maken aan lijden, onrecht en misdaad door armoede en ongelijkheid uit te bannen, niet geloofwaardig. Door een fataal gebrek komen altijd de egocentrische en hardvochtige mensen aan de top en alles vervalt weer tot een droevige puinhoop.’

Ondanks ons nobele streven tot verbetering van onze wereld, valt er weinig te verwachten van mensen. Wij zijn vaak niet bereid om een stapje terug te doen en veelal even gevoelig voor status, macht en geld als de politici, zakenlui en bankiers van dit moment zodat wij in hun plaats waarschijnlijk hetzelfde zouden handelen. Het protest van Occupy maakt ons bewust van het kwaad in de mens en ons eigen onvermogen om in harmonie en gerechtigheid met onze naasten te leven, maar biedt weinig hoop voor de toekomst.

Ons heil kan alleen nog van buitenaf komen. Jezus Christus kan ons bevrijden van onrecht, hebzucht en egoïsme ‘want de vrucht van de Geest bestaat in alle goedheid en rechtvaardigheid en waarheid’. Alleen Hij biedt ons ‘liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing’. ‘Wie anders kan de wereld overwinnen dan hij die gelooft dat Jezus de Zoon van God is?’

Dit nobele voorstel klinkt des te opmerkelijker nu de Europese Unie op haar grondvesten schudt en het voortbestaan van de economische unie op het spel staat. Bijna twintig jaar na haar oprichting schijnt de economische door gebrek aan sterke politieke eenheid niet opgewassen tegen de financiële depressie. Door alle onzekerheden en tegenstrijdige visies en belangen is het de zevenentwintig lidstaten tot op heden niet gelukt de huidige schuldencrisis adequaat te pareren. Dit onvermogen biedt weinig optimisme voor economische regulering op nog veel grotere schaal en een wereldwijde autoriteit die dit moet realiseren.

De uitwassen van het kapitalisme duiden niet zozeer op het vermeende falen van dit politiek-economisch systeem, als wel op het onvermogen van de mens om eerlijk en in vrede met zijn naaste te leven. ‘De primaire oorzaak van lijden en kwaad in de wereld ligt niet in de structuur van de maatschappij of in bepaalde wetten of instituties, maar deze gaat terug op de gevallen natuur van de schepping’ zo noteerde de schrijver en letterkundige C.S. Lewis (1898-1963). ‘Veel kwaad in de wereld is wellicht inderdaad de schuld van verdorven overheden en corrupte elites. Maar ondanks sociale en politieke omwentelingen, met ontmanteling en omvorming van instituties, is het nooit gelukt om zelfzucht, wreedheid, incompetentie en tirannie uit te roeien. Oude kwalen ondergaan mutaties, nemen nieuwe vormen aan, maar verdwijnen niet zoals uit het verloop van iedere revolutie blijkt. De revolutionaire bewering dat we een eind kunnen maken aan lijden, onrecht en misdaad door armoede en ongelijkheid uit te bannen, is niet geloofwaardig. Er wordt ontzaglijk veel energie gespendeerd, beschavingen opgebouwd, schitterende instituten bedacht, maar telkens gaat er iets mis. Door een fataal gebrek komen altijd de egocentrische en hardvochtige mensen aan de top en alles vervalt weer tot een droevige puinhoop.’ De geschiedenis leert ons dat nieuwe wereldorden geen permanente rechtvaardigheid en vrede brengen. Juist de kerk – die toch de christelijke waarheid van het menselijk onvermogen tot het goede zou moeten belijden – dient als geen ander te beseffen dat van de mens geen uitkomst te verwachten valt.

De kerk kan zich daarom veel beter concentreren op haar taak in deze wereld en getuigen van de hoop die in Jezus Christus is. Pas dan wanneer het Koninkrijk van God in de harten van de mensen neerdaalt, zullen vrede, recht en gerechtigheid gestalte krijgen.

Zo strompelen we van incident naar crisis en weer terug. Onderwijl scheppen we een verstikkende bureaucratie die persoonlijk initiatief en creativiteit uitbant, waardoor burgers zich machteloos en gelaten terugtrekken in het private domein zonder zich te bekommeren om de publieke zaak. Toen bij het uitbreken van de financiële crisis bleek wat de gevolgen zijn van het nemen van onverantwoorde risico’s in het streven naar individuele rijkdom, zonder daarbij rekening te houden met de publieke gevolgen, deden veel politici en bestuurders ons geloven dat ook de oplossing voor dit probleem gezocht moet worden in het aanscherpen van regels en toezicht.

Deze tendens leidt af van het ware probleem: het diepgewortelde kwaad in de mens en de wereld. Aangescherpte wetgeving en controle zijn niet de oplossing zolang de mens hetzelfde blijft. Ze kunnen excessen niet voorkomen. Als de tijd waarin wij leven iets illustreert, dan is het wel het einde van een schijnbaar maakbare wereld. Het toont de ondergang van de opvatting dat het mogelijk is om een systeem te creëren waarin niets meer mis kan gaan. De mens is niet bij machte zichzelf eindeloos te vervolmaken. Dat dit zo lijkt, is niet verwonderlijk. Wetenschappelijke ontdekkingen bieden ons inzicht in de werking der dingen. Daarmee ontstaat de mogelijkheid om de werkelijkheid te beïnvloeden en te beheersen. Maatschappelijke vooruitgang lijkt de mens zelf te kunnen bewerkstelligen. Hij kan vol optimisme zijn omgeving veranderen ten beste van zichzelf. Deze rationaliteit leidt vooral tot vooruitgang op het gebied van techniek en wetenschap, maar veel minder op politiek, moreel en ethisch terrein.

Ook in Alphen stak het geloof in de maakbare samenleving weer op. Optimistisch beloofde de burgervader dat een dergelijk drama zich in de toekomst niet meer zal voordoen. Politici doen ons graag geloven dat we hen nodig hebben om ons te beschermen tegen allerlei onheil. Een illusie waarmee ze zichzelf onmisbaar willen maken en die niet anders kan uitlopen dan op een teleurstelling als blijkt dat beloften niet waargemaakt konden worden. De samenleving dient zich juist zoveel mogelijk zonder overheidsbemoeienis te ontwikkelen. Niet het overheidsbeleid of wetten en regels, maar de moraal bepaald de toekomst.

De wereldwijde uitgaven voor defensie waren nog nooit zo hoog als de afgelopen jaren. De huidige verwaarlozing van de Europese krijgsmachten staat hiermee echter in schril contrast. Als het aan kabinet-Rutte ligt, gaat ook de afbraak van het Nederlandse leger in snel tempo door. Sinds de val van de Berlijnse Muur komt de grootste dreiging blijkbaar niet meer van buitenaf, maar van binnenuit. Na alle bezuinigingsrondes van het afgelopen decennium bleef er al een gedecimeerd leger over. Veel Europeanen lijken van mening dat een sterk defensieapparaat niet meer nodig is. Zou het komen doordat gewapende conflicten alleen nog maar iets zijn uit geschiedenisboekjes of buitenlands nieuws?

Het lijkt erop dat veel politici en burgers van mening zijn dat diplomatie en praten met onruststokers effectiever is dan de inzet van gewapende troepen. Is Nederland daarom niet meer te overtuigen van de noodzaak van een goede krijgsmacht? Of vertrouwen wij liever op anderen als het erop aan komt? De Nederlandse grondwet geeft aan dat er niet zomaar een krijgsmacht is. Deze is er niet alleen ten behoeve van de handhaving en de bevordering van de internationale rechtsorde, maar vooral ook ten behoeve van de verdediging en bescherming van de belangen van het Koninkrijk der Nederlanden. Voor een handelsland als Nederland is het kortzichtig om op bondgenoten te vertrouwen voor de bescherming en verdediging van haar eigen belangen. Mogelijk is Nederland uit het oog verloren wat het verdedigen waard is. De opstelling van menigeen doet een gebrek vermoeden aan gedeelde waarden, normen, belangen en vrijheden die het waard zijn om te beschermen en voor te vechten indien nodig.

Het stemt tot nadenken dat machthebbers zoals de Iraanse president Ahmadinejad zich weinig tot niets aantrekken van mooie diplomatieke woorden. Ook de investeringen van opkomende mogendheden, zoals China, in hun krijgsmachten zijn een teken aan de wand. Wat is het antwoord van Europa? Kijkt ze de andere kant op en blijft ze geloven in de goedwillendheid van mensen? Gaat het liever door met de financiering van dure verzorgingsstaten waarbij alles ondergeschikt raakt aan sociale welvaart? Wat gebeurd er dan als we in de toekomst in een internationaal conflict raken over grondstoffen? Wie gaat het machtsvacuüm wat Europa creëert opvullen?

Laten we niet vergeten dat ‘de staat er is om onze rechten te bewaken, orde te handhaven, eigendommen te beschermen en de grenzen te bewaken’ zoals de schrijver en letterkundige C.S. Lewis (1898-1963) schreef. Hopelijk zien politici en burgers in wat er op het spel staat en komen ze collectief in het geweer zodat Hillen wel rechtsomkeert moet maken.

Want met rechts betaald ons land nu inderdaad de rekening van links. Decennia lang maakten linkse partijen deel uit van het kabinet. In hun streven naar een eerlijkere samenleving en het verzorgen van de burger van de wieg tot het graf, vergrootten ze de staatsbemoeienis op allerlei terreinen en vergaten ze dat burgers niet vertroeteld moeten worden, maar allereerst zelf verantwoordelijk zijn voor hun welzijn. Dat men iedereen gelijke kansen wilde geven was terecht. Dit sloeg echter door in een dwingend gelijkheidsdenken en cultuurrelativisme wat resulteerde in een sterk geseculariseerde samenleving waarin zoveel als mogelijk afgerekend is met de joods-christelijke afkomst en traditie van ons land. De progressieve ideeën veroorzaakten een sterke nivellering in het onderwijs, een gedecimeerd leger, een enorm ambtelijk apparaat om alle overheidsplannen uit te voeren en te controleren, een desinteresse bij de bevolking voor de publieke zaak en een torenhoge staatsschuld die ontnuchterend laat zien dat een royale sociale zekerheid zeker niet gratis is. Dat de centrumrechtse coalitie van Mark Rutte nu het mes in de overheidsfinanciën zet om de staatsbegroting weer op orde te brengen en het tij te keren, is niet meer dan terecht en bittere noodzaak. Dat iedereen daar een bijdrage aan dient te leveren is evident.

De Statenverkiezingen zijn van belang voor de verdere uitvoering van Ruttes hervormingsagenda. De Provinciale Staten vormen het bestuur op provinciaal niveau. De leden van de Provinciale Staten benoemen de leden van Gedeputeerde Staten, het dagelijks bestuur van de provincie, en kiezen de leden van de Eerste Kamer. Voor Rutte is het zaak om hier zoveel mogelijk afgevaardigden te vinden die zijn plannen steunen.

Voor ons land is het zaak om volksvertegenwoordigers te vinden die geloven dat loyaliteit aan de eigen staat wordt ingegeven door besef van de eigen taal, cultuur en historie, en recht willen doen aan onze nationale komaf. Nederland heeft behoefte aan politici die verantwoordelijkheden van de staat stapsgewijs weer terug willen geven aan instellingen en instituties om zelfredzaamheid van burgers te bewerkstelligen en als remedie tegen het uiteenvallen van het sociale leven. Burgers hebben bestuurders nodig die ervoor zorgen dat ons onderwijs weer ruimte biedt om te excelleren en zich terdege realiseren dat vorming meer is dan het aanleren van vaardigheden en het bijbrengen van informatie. Afgevaardigden die inzien dat Nederland meer dan ooit gebaat is bij instituties waar moraal, vaardigheden, kennis, religiositeit, verantwoordelijkheden, taken en tradities overgedragen worden zodat mondige en kritische burgers worden gevormd waar een democratie niet zonder kan. Vanuit dit perspectief gezien is onze steun voor Mark Ruttes coalitie bij de komende Statenverkiezing van groot belang voor de toekomst van ons land en kan onze stem op 2 maart niet gemist worden.

Na jaren van voorspoed en stijgende welvaart waarin Nederland collectief gewend raakte aan de geriefelijkheden van de alsmaar uitdijende verzorgingsstaat en een vermeend gemeenschappelijk recht op zelfontplooiing en zelfverheffing, raakt de mythe van allemaal vooruit en een gegarandeerd betere toekomst dan ons voorgeslacht langzamerhand ontkracht. Veel voorzieningen zoals hoogstaand onderwijs, goedbetaalde banen, plezierige overheidsbijdragen en riante pensioenen lijken niet meer vanzelfsprekend. Het is een pijnlijke gewaarwording nu duidelijk wordt dat er wel degelijk een alternatief is voor een alsmaar toenemende welstand en welvaart; een stagnatie – of zo mogelijk nog erger – een daling daarvan. Een hoge staatsschuld doet ontnuchterd ontwaken nu blijkt dat die sociale mobiliteit omhoog niet gratis was en voornamelijk door de staat gefinancierd werd.

Als dit tijdsbeeld iets illustreert, dan is het wel het einde van de schijnbaar maakbare samenleving. Het toont de ondergang van het vooruitgangsgeloof en de opvatting dat het mogelijk is een systeem te creëren waarin niets meer mis kan gaan en alles voor iedereen mogelijk is en bereikbaar dient te zijn. De dingen die we ons ten goede dachten, keren zich nu ten kwade tegen ons.

De Engelse filosoof en schrijver Roger Scruton (1944) betoogt in zijn werk terecht dat niet alles maakbaar is en dat er veel voor ons tot stand is gekomen en dat we dat moeten accepteren. De maatschappij gaat aan het individu vooraf en bindt hem aan het gegevene. En dat vraagt om respect en bescherming daarvan. De mens raakt ontheemd als het hem ontbreekt aan ontzag voor hetgeen groter en hoger is dan hijzelf. De handelingsvrijheid van nu levende burgers dient ingekaderd te zijn door respect voor wat er in het verleden aan structuren is opgebouwd en door het besef verantwoordelijk te zijn voor hetgeen aan een volgende generatie overgedragen wordt.

In 1840 beschreef de Franse politiek filosoof, historicus en staatsman Alexis de Tocqueville (1805-1859) in zijn boek De la démocratie en Amérique (Over de democratie in Amerika) hoe een democratische samenleving bedreigt wordt door individualisme en zelfzucht. Tocqueville voorzag dat door het open karakter van een democratie haar burgers berekenend te werk gaan en vooral hun eigen nut en voordeel zoeken. Door het grondbeginsel van gelijkheid ligt alles voor iedereen open en jaagt iedereen voor zichzelf naar het hoogst haalbare zonder om te kijken naar anderen. Iedereen streeft voortdurend naar wat hij nog niet heeft, leeft daardoor voor zichzelf en trekt zich terug uit het publieke domein. De afgelopen jaren werd duidelijk dat deze ingrediënten de voedingsbodem vormden voor mondiale crises die ook Nederland troffen. Toen bleek wat de gevolgen zijn van het nemen van onverantwoorde risico’s in het streven naar individuele rijkdom zonder rekening te houden met de publieke gevolgen.

Veel politici en bestuurders willen ons doen geloven dat de oplossing voor dit probleem vooral gezocht moet worden in het aanscherpen van regels en toezicht. Deze schijnoplossing vergroot echter de desinteresse van burgers in de publieke zaak. Extra regels en procedures scheppen nog meer verstikkende bureaucratie en regelgeving die particuliere verantwoordelijkheid uitbannen. Ze ontnemen mensen de mogelijkheid om direct invloed uit te oefenen op hun omgeving omdat alles ingekaderd en vastgelegd is in standaarden en voorschriften. Deze bureaucratie ontaard zo vanzelf in een negatieve spiraal waarin burgers zich machteloos en gelaten terugtrekken in het private domein en het zich daar geriefelijk maken zonder zich te bekommeren om de publieke zaak.

Externe restricties zijn dus niet de oplossing. Deze dient veelmeer gezocht te worden in een innerlijke orde die gepaard gaat met karaktereigenschappen die de vrije samenleving en markt kunnen begrenzen. Ons land is meer dan ooit gebaat bij instituties waar moraal, vaardigheden, kennis, religiositeit, verantwoordelijkheden, taken en tradities overgedragen worden zodat mondige en kritische burgers worden gevormd waar een democratie niet zonder kan.

Na een decennium van intensieve arbeid werd op zaterdag 4 december in de steenkoude Grote Kerk van Dordrecht de Bijbel in de Herziene Statenvertaling gepresenteerd. Dat was nodig, want de kloof tussen de Statenvertaling uit 1637 en het hedendaags Nederlands is zo groot geworden dat veel mensen uitweken naar Bijbels in andere – lees recentere – vertalingen. Om de Statenvertaling weer toegankelijk te maken werd door een deel van de Nederlandse kerken besloten om de Statenvertaling grondig te reviseren.

In aanloop naar 4 december werd echter duidelijk dat lang niet iedereen achter deze grondige restauratie stond. Onder andere het Reformatorisch Dagblad berichtte de afgelopen weken uitvoerig over de Herziene Statenvertaling en liet daarbij voor- en tegenstanders aan het woord. Met name de opponenten lieten zich niet onbetuigd. In soms felle bewoordingen gaven ze blijk van hun mening. Nu veel mensen overwegen de Herziene Statenvertaling aan te schaffen is het waardevol om hun argumenten te wegen en te zien of deze relevant en bruikbaar zijn in het huidige debat rond de Herziene Statenvertaling.

Veel van de kritiek op de Herziene Statenvertaling kwam vanuit de Gereformeerde Bijbelstichting (GBS) en sympathisanten. Zij zetten zich in om de Statenvertaling in de originele versie te behouden. Dat zij met hun eigen gecorrigeerde uitgave, waar de taal- en zetfouten van tweehonderd jaar uit gehaald zijn, zelf al een gereviseerde versie van de Statenvertaling hanteren is een aardig detail. De GBS verwijdt de medewerkers van de Herziene Statenvertaling overbodige wijzigingen aangebracht te hebben. Maar de GBS voldoet in dit opzicht niet aan haar eigen criteria. Als verouderde vormen, woorden en naamvallen consequent gehandhaafd dienen te worden, waarom zijn dan andere verouderde en aanstootgevende woorden door hen zelf wel veranderd? Het handhavingsbeleid van de GBS is blijkbaar niet zo principieel als men doet voorkomen. In ieder geval is het niet consequent uitgevoerd. De GBS houdt liever vast aan oude woorden en naamvallen en verwijst voor verduidelijking naar de kanttekeningen. Maar de kanttekeningen verklaren geen naamvallen en oude woorden. Ze roepen veeleer meer vragen op dan dat ze verduidelijken. En het is daarbij niet vreemd dat jongeren, ondanks het toenemend aantal van hen dat studeert, moeite heeft met die woorden. Deze woorden komen niet meer in hun leefwereld voor en zijn hopeloos verouderd.

Met de GBS kunnen we zeggen dat de Statenvertaling een betrouwbare Nederlandse vertaling van de Bijbel is die dicht bij de grondtaal blijft. Alleen mist deze nu aansluiting bij de doeltaal, het Nederlands van dit moment. Gelukkig ontkennen veel opponenten niet dat er een taalkloof is. Van een modernisering van de Statenvertaling kan volgens hen echter geen sprake zijn omdat de Bijbel leert dat het de mens niet geoorloofd is Gods Woord te wijzigen. Ze maken echter de vergissing om een vertaling van Gods Woord te zien als geïnspireerd en onfeilbaar. Dat de niet onbetwiste Textus Receptus waarop ze zich beroepen als een van de bronnen voor de zo letterlijk mogelijk vertaalde Statenvertaling ook een afgeleide is van de originele tekst, ontgaat ze kennelijk.

Voor wie vast wil houden aan al het oude is een herziening dus geen alternatief. De oplossing dient liever gezocht te worden in het verduisterde verstand en boze hart van de lezers. Nu hebben we inderdaad Gods Geest nodig om de wezenlijke strekking en inhoud van de Bijbel te begrijpen, maar hier worden twee zaken met elkaar verward. Een geestelijk probleem in het verstaan van de Schrift met een taalkundig probleem in het verstaan van de oorspronkelijke Statenvertaling van die Schrift. Die twee moeten niet vereenzelvigd worden.

Het is belangrijk om gevoelens en voorkeuren die door langdurig gebruik en tradities ontstaan zijn niet te verwarren met en te laten prevaleren boven de feiten. Daarom past het niet om bij kritiek op de Herziene Statenvertaling in één adem te veronderstellen dat de psalmberijming uit 1773 en de Kanttekeningen – korte toelichtingen op de Bijbelteksten – die gebaseerd zijn op de Statenvertaling ook in gevaar komen. En al helemaal niet om de vertalers uit 1637 ten opzichte van de huidige hertalers te bestempelen als betrouwbare en godzalige theologen terwijl we dat slechts kunnen baseren op wat ons via overlevering bekend is.

Het is belangrijk om te accepteren dat iedere vertaling beïnvloed wordt door de tijd waarin zij ontstaat. Tegenstanders van de Herziene Statenvertaling kunnen daarom beter stoppen met alle oneigenlijke argumenten en eerlijk toegeven alles liever bij het oude te willen houden. Toegeven dat ze het gebruik van verouderd Nederlands, dat als verheven Bijbeltaal gezien wordt, in de toekomst te willen continueren. Ze kunnen beter stoppen met beweren dat de Herziene Statenvertaling de gereformeerde gezindte bezig is te verdelen en inzien daar met hun polariserende uitspraken zelf debet aan te zijn. En stoppen met verwijzen naar het slot van het Bijbelboek Openbaring waar staat dat niemand iets mag wijzigen aan het Woord van God omdat het hier de geïnspireerde grondtekst – in welke vertaling dan ook – betreft en natuurlijk niet de Statenvertaling.

Wie de Herziene Statenvertaling accepteert, doet niets af aan Gods Woord en zegt geen nee tegen het geschenk van de Statenvertaling en wat God in de kanttekeningen heeft gegeven, maar geeft blijk van liefde en waardering voor deze vertaling en het verlangen om Gods Woord in deze vorm door te geven aan komende generaties.

Want mensen zonder geschiedenis zijn mensen zonder identiteit en een land zonder identiteit is stuurloos. Ons land heeft daarom meer dan ooit tevoren mensen nodig die weten waar ze vandaan komen. Kennis van het verleden biedt inzicht in het realisme van toekomstplannen. Ervaringen uit het verleden kunnen zo leiden tot scepsis ten aanzien van (radicale) hervormingsplannen.

Historisch besef is ook noodzakelijk in het debat rond immigratie en integratie. Loyaliteit aan de eigen staat wordt ingegeven door besef van de eigen taal, cultuur en historie. Deze zaken zorgen voor saamhorigheid onder burgers. Deze wordt echter bedreigd door nieuwkomers die zich hier niet verbonden mee weten. Doordat zij hun eigen afkomst en wortels niet kunnen negeren, ontstaan er meerdere culturen in ons land met als gevolg het verlies van saamhorigheid en uitspraken over mislukte integratie. Dat dit haast onvermijdelijk is, mag niet gezegd worden. Het helpt ook niet als immigranten nauwe banden onderhouden met het land van herkomst en dat buitenlandse autoriteiten greep proberen te houden op hun vermeende onderdanen in het gastland. Dit mondt uit in onbehagen en vervreemding waardoor mensen zich ontheemd voelen in eigen land en geen vertrouwen meer hebben in een politieke elite die de problemen rond immigratie niet eerlijk onder ogen wil zien.

De Engelse filosoof en schrijver Roger Scruton (1944) laat in zijn werken de waarde inzien van hetgeen voor ons tot stand gekomen is. Volgens hem gaat de maatschappij aan het individu vooraf en bindt hem daardoor aan het gegevene. En dat vraagt om respect en bescherming van dat gegevene. Zonder dat raakt de mens ontheemd omdat het ontbreekt aan ontzag voor hetgeen groter en hoger is dan hijzelf. Daarom moeten cultuur en historie door ons worden doorgegeven en is kennis van onze afkomst onontbeerlijk. Dit gebeurt in familie, gezin, kerk, school, vereniging of partij. De handelingsvrijheid van nu levende burgers dient ingekaderd te zijn door respect voor wat er in het verleden aan structuren is opgebouwd en door het besef verantwoordelijk te zijn voor hetgeen aan een volgende generatie overgedragen wordt.

We hebben de wijsheid van onze voorouders en instituties die zich door de eeuwen heen gevormd hebben nodig om te weten hoe we met onszelf en anderen om moeten gaan. Voor wie iets van zichzelf wil begrijpen, is kennis van zijn geschiedenis onontbeerlijk.

Een van de ombuigingen, zoals de bezuinigingen zo mooi genoemd worden, uit het aangekondigde pakket van maatregelen om de nationale financiën op te schonen, is de bezuiniging op het ambtenarenapparaat. Het kabinet kondigde onlangs aan dat hierop in vier jaar tijd zes miljard euro bespaard dient te worden. Om de daad bij het woord te voegen wil het kabinet voor 2011 de lonen in collectieve sector, met uitzondering van de zorg, bevriezen.

Helaas zijn er ook mensen die de noodzaak tot bezuinigen nog niet begrepen hebben. Bijvoorbeeld de ambtenarenbonden die deze maand aanschuiven bij het ministerie van Buitenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties voor onderhandelingen over de nieuwe cao voor 125.000 rijksambtenaren. Met hun verlanglijstje van o.a. een structurele loonsverhoging van twee procent, een nieuw salarisgebouw met hogere periodieken in de lagere schalen, scholingsbudget en een OV jaarkaart voor alle rijksambtenaren lijken ze niet echt doordrongen van de ernst van de zaak. Om hun wensen kracht bij te zetten, lieten de onderhandelaars alvast weten tot acties over te gaan wanneer er niet voldoende naar hen geluisterd wordt.

Gelukkig laat het nieuwe kabinet zich niet intimideren en weet zij zich gesteund door een grote groep Nederlanders die van mening is dat ambtenaren al jaren in een riante positie verkeren. Het kabinet is bereid haar wil met harde hand op te leggen. Mocht er geen overeenstemming met de bonden worden bereikt over een nominale nullijn, dan vindt een wetswijziging plaats om het zogenoemde overeenstemmingsvereiste te wijzigen. De bonden plaatsen zich buitenspel wanneer ze niet instemmen.

Beelden van een ontregelde samenleving rijzen onmiddellijk naar boven bij de gedachte aan publieksacties en stakingen door verongelijkte ambtenaren die pretenderen het slecht te hebben. Terwijl juist zij er afgelopen jaar meer op vooruit gingen dan menig werknemer in de marktsector. Eventuele acties getuigen daarom van misnoegen en het gebrek aan bewustzijn van de publieke voorbeeldfunctie die overheidsmedewerkers bekleden.

Nu iedereen moet inleveren om de overheidsbegroting op orde te brengen, dient de overheid zelf het goede voorbeeld te geven en is een pas op de plaats door haar employees gewenst. Wie zich tekort gedaan voelt, kan zijn heil zoeken in het bedrijfsleven. Zo decimeert het ambtenarenapparaat vanzelf.

De Tea Party is ontstaan uit ontevredenheid over het huidige overheidsbeleid. Bij veel Amerikanen schieten de hoge overheidsuitgaven als gevolg van economische reddingsplannen, de hervormingen in de gezondheidszorg en de al maar uitbreidende macht van de federale regering in het verkeerde keelgat. De naam van de groepering refereert aan de Boston Tea Party, een revolutionaire opstand van Amerikaanse kolonisten tegen de Britse overheid op 16 december 1773, te Boston in Massachusetts. De opstandelingen protesteerden tegen koloniale belastingen die door de Britten geheven werden zonder dat daar evenredige inspraak in het Britse parlement tegenover stond. Toen de onvrede over de hoge overheidsuitgaven als gevolg van economische reddingsplannen in 2008 leidde tot massale protestacties, was de link met 1773 snel gelegd.

Sinds enige tijd kent Nederland zijn eigen equivalent, de Dutch Tea Party. Deze stichting propageert minder belastingen, minder staatsbemoeienis en minder betutteling door de Nederlandse overheid. Zaken die veel Nederlandse burgers als muziek in de oren klinken. Toch lijkt het erop dat niet veel mensen ernst maken met de gevaren van de stijgende nationale schuld en de uitholling van persoonlijke en economische vrijheden want de belangstelling voor de Dutch Tea Party is nog gering. De vraag is of een dergelijke beweging in ons land van collectieve ontevredenheid doch individuele genoegzaamheid voldoende kansrijk is. En of het mogelijk is een uitlands initiatief te kopiëren naar een natie met een andere cultuur, historie en mentaliteit. De Nederlandse bevolking staat niet bekend om haar actiebereidheid en politieke betrokkenheid. Daarom blijft het spannend of de Dutch Tea Party door middel van bijeenkomsten en manifestaties zoals de Belastingbevrijdingsdag voldoende animo kan kweken in de samenleving om politieke invloed te bewerkstelligen.

Spannend is ook of de Nederlandse bevolking echt minder staatsbemoeienis en meer persoonlijke verantwoordelijkheden en vrijheden wil en aan kan. De afgelopen decennia hebben we ons collectief gelaafd aan de geriefelijkheden van de alsmaar uitdijende verzorgingsstaat. Verminderde belastingafdrachten en een gedecimeerde overheid leiden onherroepelijk tot afstoting van overheidstaken en zijn we bereid om die zelf weer op ons te nemen? Gaan we zelf anderen bijstaan in geval van langdurige ziekte of werkloosheid? Gaan we zelf familie en vrienden de zorg bieden die nu professioneel aangeboden wordt? Gaan we zelf sparen voor hulpmiddelen die niet meer door de AWBZ vergoed worden? Of zijn we zo lui, verwend en gemakzuchtig geworden dat de idealen van de Dutch Tea Party vooralsnog onbereikbaar zijn omdat aan de morele voorwaarden die een ommekeer mogelijk maken nog lang niet is voldaan?