Wie de bezuinigingen van minister Hillen van Defensie op zich in laat werken, vraagt zich verwonderd af wanneer Nederland helemaal geen krijgsmacht meer heeft. Hillen moet de komende jaren een miljard euro besparen. Om dat te realiseren wil Defensie in vier jaar tijd flink snijden in personeel en materieel. Zesduizend banen staan op de tocht. De Nederlandse driekleur zal minder vaak op de wereldzeeën te zien zijn. Alle zestig tanks bij de Landmacht moeten weg, evenals de zeventien transporthelikopters die de Luchtmacht nog heeft. Luchtdekking en escorte van de gepantserde gevechtsvoertuigen en camouflagegroene wentelwieken zijn dan niet meer nodig. Daardoor kan het aantal gevechtstoestellen mooi omlaag. Een transportvliegtuig minder is ook geen probleem, want er is gewoon minder te transporteren als je zo rigoureus in de krijgsmacht snijdt.
De wereldwijde uitgaven voor defensie waren nog nooit zo hoog als de afgelopen jaren. De huidige verwaarlozing van de Europese krijgsmachten staat hiermee echter in schril contrast. Als het aan kabinet-Rutte ligt, gaat ook de afbraak van het Nederlandse leger in snel tempo door. Sinds de val van de Berlijnse Muur komt de grootste dreiging blijkbaar niet meer van buitenaf, maar van binnenuit. Na alle bezuinigingsrondes van het afgelopen decennium bleef er al een gedecimeerd leger over. Veel Europeanen lijken van mening dat een sterk defensieapparaat niet meer nodig is. Zou het komen doordat gewapende conflicten alleen nog maar iets zijn uit geschiedenisboekjes of buitenlands nieuws?
Het lijkt erop dat veel politici en burgers van mening zijn dat diplomatie en praten met onruststokers effectiever is dan de inzet van gewapende troepen. Is Nederland daarom niet meer te overtuigen van de noodzaak van een goede krijgsmacht? Of vertrouwen wij liever op anderen als het erop aan komt? De Nederlandse grondwet geeft aan dat er niet zomaar een krijgsmacht is. Deze is er niet alleen ten behoeve van de handhaving en de bevordering van de internationale rechtsorde, maar vooral ook ten behoeve van de verdediging en bescherming van de belangen van het Koninkrijk der Nederlanden. Voor een handelsland als Nederland is het kortzichtig om op bondgenoten te vertrouwen voor de bescherming en verdediging van haar eigen belangen. Mogelijk is Nederland uit het oog verloren wat het verdedigen waard is. De opstelling van menigeen doet een gebrek vermoeden aan gedeelde waarden, normen, belangen en vrijheden die het waard zijn om te beschermen en voor te vechten indien nodig.
Het stemt tot nadenken dat machthebbers zoals de Iraanse president Ahmadinejad zich weinig tot niets aantrekken van mooie diplomatieke woorden. Ook de investeringen van opkomende mogendheden, zoals China, in hun krijgsmachten zijn een teken aan de wand. Wat is het antwoord van Europa? Kijkt ze de andere kant op en blijft ze geloven in de goedwillendheid van mensen? Gaat het liever door met de financiering van dure verzorgingsstaten waarbij alles ondergeschikt raakt aan sociale welvaart? Wat gebeurd er dan als we in de toekomst in een internationaal conflict raken over grondstoffen? Wie gaat het machtsvacuüm wat Europa creëert opvullen?
Laten we niet vergeten dat ‘de staat er is om onze rechten te bewaken, orde te handhaven, eigendommen te beschermen en de grenzen te bewaken’ zoals de schrijver en letterkundige C.S. Lewis (1898-1963) schreef. Hopelijk zien politici en burgers in wat er op het spel staat en komen ze collectief in het geweer zodat Hillen wel rechtsomkeert moet maken.
